Bahar Geçişlerinde Depresyon

Korkulu rüyam bahar dönemi yine geldi… Ne kadar iyi olursam olayım her sene bu dönemler beni bir sallıyor. Eyvah yine başlıyoruz diyordum ve bu düşüncem yüzünden her sene gerçekten yeniden başlıyordu. Her şeyin yeniden başlaması o kadar korkunç bir senaryo ki, gerçekten sadece bir geçiş dönemi bile olsa, bu korku her şeyin yeniden başlamasına neden oluyor.

Tam 18 senedir bu dönemler benim çöküş yaşadığım, kendimi eve kapattığım ve sürekli uyuyarak geçirdiğim dönemlerdi. Altta yatan bir ruhsal rahatsızlığı olmayanlar bile bu dönemlerde kendilerini kötü hissedebilirken, bence bizlerin hissettikleri oldukça normal. Bu bahar geçişlerinde kendimize yaptığımız en büyük kötülük; yine başlıyor, yine beceremedim üstesinden gelmeyi, yine baştan başlıyoruz, zaten düzelmem mümkün değildi…. gibi kendimizi suçlayan ön yargılar. Geçen gün bir arkadaşım bana sordu; ” Her sene bu dönemlerde yerle bir olurken bu sene nasıl bu kadar hafif atlatıyorsun?” dedi. Bu sene farklı olarak ne mi yaptım…

Öncelikle bu dönemde yaşadıklarıma öfkelenmedim çünkü bunları yaşayacağımı kabul ettim. Her sene aynı şeyleri yaşamadım mı? Peki sonra toparlanmadım mı? O zaman neden bu panik? Bir kere toparlandıysam, yine toparlanırım ama bence onca yolu katettikten sonra bu bahar geçişi depresyonu bana ne kadar yolu geri götürdü o önemli. Bu sefer beni geçen sene ki kadar geri götürmesine izin vermedim, çünkü ben bu noktaya gelmek için çok çaba sarf ettim.

Sabahlar çok mutsuz uyandım, derin bir nefes aldım. O gün yapmam gerekenleri düşünerek değil, yapmaktan keyif aldığım şeyleri düşünerek güne başladım. Bu gerçekten insanın motivasyonunu arttırıyor. Evde tıkılıp kalmamak da çok önemli bence, kişisel ataleti yenmeli bu dönemi kolay atlatabilmek için. Bir kenarda oturup, ah benim ponçik depresyonum geri geldi, seninle bugün neler yapıcaz demektense, onu aklımıza bile getiremeyecek kadar hızlı ve dolu bir gün yaşamalıyız. Benim şansım günümü dolduracak hatta beni pelte çıkartacak bir kızım olması. Ama eminim sizin de oyalanabileceğiniz hobileriniz, görevleriniz veya beraber vakit geçirmekten keyif alacağınız yakınlarınız vardır. Lütfen kendinizi eve kapatıp, kendinize acımaktan vazgeçin. Kendi kendine zavallı ben yine çok kötüyüm demektense, yine geldi şu depresyon atakları, şimdi ne yapmalıyım yada ne yapmamalıyım demek.

Mesela internete girip saçma sapan hastalıkları araştırmayabiliriz, bütün gün uyumaktan vazgeçebiliriz, içimizi karatan şeyler okuyup izlemektense daha neşeli şeyler izleyerek moralimizi yüksek tutabiliriz. İçimiz her sıkıldığında, işte yeniden başlıyoruz demek yerine, çıkıp bir yürüyüş yapabiliriz. Ben bu gibi şeylerle kendimi motive edip, tedavide geldiğimiz noktadan çok da gerilemeden, mümkün olduğu kadar az hasar ile bu dönemi atlatmayı hedefliyorum. Lütfen pes edip depresyonu ve panik atağı daha da güçlendirmeyin. Ponçik beyninizin size bunu yapmasına izin vermeyin…

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s