Apandisit Ameliyatı…

Sene tam olarak kaç hatırlamıyorum, sanırım 2004 falandı… Doğum günümü kutlamak için Ankara’lılar bilir Salata Bar’a gittik. Her şey çok güzeldi, hatta çok sevdiğim karpuzun mevsimi olmamasına rağmen bir tabak karpuz bile geldi masaya, bende çekirdekleri ile yedim. (Bence bütün sıkıntı o kahrolası çekirdek:):):)) Sabah uyandığımda karnımda feci bir ağrı vardı. Tamam buraya kadar her şey normal gözüküyor ama bir de olaya Panik Ataklı bir insan gözünden baksanız durumun ne kadar acı verici olduğuna inanamazsınız.

Karnım ağrıyor ama Ankara’da yalnızım, ailem İzmir’de, arkadaşlarım var sadece yanımda. Hemen doktora gittim, ultrason çekildi, takip edeceğiz dendi. Bir gün boyunca bekledim, beklerken kafamda yazdığım senaryolar ile artık öleceğime emindim, kesinlikle ömrüm bu kadardı, çok ciddi bir hastalığım vardı ve doktorlar bulamıyorlardı….

Ertesi gün tekrar gittim, bakıldı, öğleden sonra bir daha gel belki apandisit olabilir dediler. Aha kesin ölüyorum, hep o karpuz çekirdeği yüzünden…. Apandisitim patladı ve kanım zehirlenmeye başladı. Allah’ım tüm günahlarımı affet….. gibi kendi kendime yaptığım delice konuşmaların sonu gelmiyordu bir türlü. Öğleden sonra tekrar gittim, apandisitim patlamak üzereymiş, Yüce Rabbim sana geliyorum….

Hemen Hacettepe Hastanesi acil’e gittim. Orada çalışan akrabalarım acilen ameliyathane ve oda ayarladılar. Ben babamı aradım. Patlıyorum baba yetiş dedim. (Bu arada Panik Atak genetik ya, babamdan geçti işte bana da.) Babamın yanıtı, “kızım uçak bulamadık, bekle sabah olursun ameliyatı”.??????? Patlıyo baba!!!!!!!!

Hastaneye gittim, manevi teyzem Ceyhan:) Hep yanımdaydı. Önce acilde ameliyat için beklerken tüm doktor olacak öğrenciler yanlarında hocaları ile gelip karnımın sağ tarafına bastırıp ağrım olup olmadığını soruyordu, ama benimki de can, yeter var işte ağrım bastırmayın dedim sonunda. Zaten ameliyattan çıkamayacağım, narkoz falan dokunacak öleceğim eminim, bari son saatlerimde bana daha fazla acı çektirmeyin…

Kıyafetlerimi çıkarttırıp bana ameliyat önlüğü giydirdiler, sedyeye aldılar. Bana alerji ve hastalıklarım ile ilgili sorular sordular, tam gidecekken bir grup daha doktor adayı geldi karnıma bastırmaya, durun yapmayın diyemeden hocaları bastırdı, acıyor mu dedi. Ana acımıo, geçti dedim. Ben sedyeden kalkıp eve gitmek için giyinmeye başladım. Doktorlar beni sedyeye yatırıp ameliyathaneye götürmeye çalışırlarken görülmeye değer bir manzara vardı. Ben sedyede oturan bir tip, hemşire yatırmaya çalışıyor, derken ameliyathaneye girdim. Oha karşımda çok yakışıklı bir doktor, beni bayıltmak için koluma iğne yaparlarken o doktor sordu, “Alerjilerin dışında başka bir hastalığın yoktu değil mi?” “Anaaaaa astımım vardı ya benim” dedim. En son hatırladığım doktorun bana kaygı dolu bakışı ve benim ağzımdan çıkan son sözler; “eşhedü enne ilahe illallah….” ve bayıldım.

Gözlerimi açtığımda beyaz bir ışık göreceğim ve oraya doğru gideceğim sanıyordum ama karşımda babamı gördüm. Ameliyathanenin kapısında beni bekliyorlardı. “Baba bana kestane şekeri al” dedim ve tekrar uyudum. Yani ölmemiştim, bu sefer de yırttık, bakalım ne zaman ve nasıl öleceğim :):):)

Apandisit Ameliyatı…” için bir yorum

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s