22 Ocak 2019 Bana “ANNE” Dedi…

Rahmetli anneannem hep bana derdi ki; “bebeklerine o kadar şefkatli davranıyorsun ki, senden kesin çok güzel bir anne olacak”. Bende öyle düşünüyordum ama iş ciddiye binince, yani 2008 senesinde Hakan ile evlenince bir anda beni bir korku sardı. Panik atağım vardı ve anne olabilmem için önce ilaçlarımı bırakmak zorundaydım.

Eşim beni hep yüreklendirdi, yapabilirsin, beraber başarırız dedi. Ben anne olma çabalarımı sürdürdüğüm 9 sene boyunca defalarca ümitsizliğe kapılıp vazgeçtim. İlk sene ilaçlarımı kendi çabalarımla azalttım, bio-enerjiye gittim (ağır saçmalıktı bence). Sonu hüsran, bir anda geri gelen yoğun ataklar ver sar başa…

Diğer sene tekrar denedim; bu sefer akapunktura gittim, (faydası olduğunu inkar edemem ama bıraktığın anda tekrar başlıyor ataklar), ilacımı çeyreğe kadar düşürdüm, bu sefer olacak sandım ama yine olmadı. Yine başa sar…

Diğer sene bir psikiyatr buldum, kendisi çok meşhur, panik atak konusunda uzmanmış, kitapları varmış, isim veremeyeceğim çünkü hem 2 senemi yedi, hemde babamın 1 araba parasını… Önce bana yazdığı kitapları alıp okumamı istedi, sonra beni ek olarak gitmem gerektiğini söylediği (kendisine bağlı çalışan bir bölüme) EMDR tekniğine yolladı. Bende hiç işe yaramadı. Sonra ilacı yine azaltmışken arka arkaya panik atak krizleri ve bir hüsran daha.

Artık bu işle uğraşacak ne gücüm, ne ümidim ne de param kalmıştı… Eşimle konuştum, anne olmayı gerçekten çok istiyordum. Taşıyıcı anne konusunu araştırmayı teklif ettim, bu da olmazsa evlat edinmek istediğimi söyledim. Beni anlayışla karşıladı, kabul etti. 1 sene daha deneyelim olmazsa söz dedi. Şans bu ya o ara karşıma canım doktorum, hayatımın dönüm noktası olan Uz. Dr. Özlem Eker çıktı. Terapilere başladık, kendisi çok pozitif ve benden çok daha fazla inançlıydı. Anne olabilen kişilerden hiçbir eksiğim olmadığını ve benimde en yakın zamanda terapi ile ilaçları bırakıp anne olabileceğimi söyledi. Başta inanmadım, çünkü her doktor aynı şeyi söylemişti ve sonu hep hüsranla bitmişti. Terapiler süresince ben ne zaman vazgeçecek gibi olsam hep beni yüreklendirdi, terapi süresince hayatımda nelerin değiştiğinden bahsetti, beni güçlü olduğuma ikna etti. 1 senenin sonunda ilaçları bıraktım ama talihsizlik bu ya göğsümde bir kitle olduğunu ve hemen ameliyat olmam gerektiğini öğrendim. Ohaaaaaa şansa bak sen senelerce bekle, uğraş tam oldu derken, pufff…..

Ameliyat oldum ama benim kafa gitmeye başladı yine korkudan, hele sonuçları beklediğim 7 gün boyunca neler yaşadığımı size anlatamam, düşünsenize ya kansersiniz derse doktor:(

Sonra kanser olmadığımı takipte kalacağımızı iletti ameliyatımı yapan doktorum. (Bu arada şaka değil, psikiyatristim özlem Hanım benimle ameliyatımı yapan doktorun muayenehanesine bile geldi) Bu dönemde telefonla hep iletişimdeydi benimle Özlem Hanım. Ama benim devreler yandı bir kere. Hooop başa sardım derken Özlem Hanım beni 1 senede tekrar toparladı ve ilaçları tekrar bıraktım. Göğüs kontrolü zamanım yaklaştı, bir sıkıntı olduğunu farkındaydım, panik olmamaya çalışıyordum. Kontrol sonrası doktorum bana hormonların değişmesin, tehlikeli olabilir kitlelerin çok fazla dedi, ama çok geç meğer ben hamileymişim:)

Risk almış olabilirim ama sonuç, 21 aylık bir kızım var, geçen hafta yaptırdığım göğüs kontrolüm çok güzel geçti (ama takibe devam) ve canım kızım Nehir bana 22 Ocak 2019’da ilk defa anne dedi:) Evet başardım, bende anne oldum, korka korka, didine didine, tam anlamıyla bileğimin hakkıyla artık bende anneyim:):)

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s