Panik Atak ve İlaçlar…

Ben artık hayatimi bu şekilde devam ettiremeyeceğim dediğim zaman sanırım 2002 falandı. Üniversitede okuyordum, daha doğrusu okumaya çalışıyordum. Bayılmalarımın ve kendimi eve kapatmalarımın psikolojik olduğunu düşünüp beni İzmir’de bir psikiyatriye götürdüler. Doktor bana cipralex verdi ve yanında xanax verdi. Cipralex hiçbir işe yaramadı (başkalarında yaramayacak demek değil bu tabi.) Xanax süper bir ilaç gibi geldi bana hemen iyileştirdi beni dedim ama ne bileyim sadece 2-3 saat maymun olup sonra tekrar başa saracağımı. Böylece ilaçlar ile imtihanım başlamış oldu…

Xanax dediğim gibi çok iyi geldi, etkisi geçtikçe bir tane daha içiyordum. Yaz boyunca yapışıp kaldığım o koltuktan artık kalkabiliyordum. Bir kaç ay bu şekilde devam ettim, sonra Ankara’ya okula dönme zamanım geldi, şimdi ne olacak dedim, değil Ankara’ya gidip yalnız yaşamak ben daha kendimi kaldırıp bakkala bile gidemiyordum. Güç bela annem ve babam beni araba ile Ankara’ya götürdü, onlar geri dönerken arkalarından çocuk gibi ağladım çünkü kendimi gerçekten bakıma muhtaç ve çaresiz hissediyordum. Onlar gittikten sonra ilaçlara aynı şekilde devam ettim ama hiç bir şey yiyemiyordum, bütün gün sütlü nescafe, 1 adet muz ve akşamları 1 şişe kırmızı şarap ile yaşadım. o kadar çok Xanax içiyordum ki rüya ve gerçekler karışmaya başladı, çok korkunçtu. En sonunda 42-44 kilo civarlarına düştüğümü hatırlıyorum. Beni ziyarete bir aile dostumuz geldi ve anneme benim nasıl kötü gözüktüğümü ve ne kadar zayıfladığımı söylemiş. Hemen bir uçak bileti alındı bana ve İzmir’e gitmek için yola çıktım. (ama nasıl çıktım bide bana sorun, uçak-panik atak ve yolculuk) Yine başka bir aile dostumuz beni arabayla evden alıp Ankara havaalnına götürdü, beni zorla uçağa bindirdi. Hemen babamları aramış “Hande çok kötü, uçağa bindi, oradan karşılayın” diye. Babam İzmir havaalanını birbirine katmış, kızım gelecek onu içeride karşılamam lazım çok hasta diye, babam bu ya ikna etmiş güvenliği ve içeri girmiş. Ben stresten bilinçsizce uçuş boyunca Xanax atıp durdum ağzıma, uçak inene kadar 4 yarım Xanax içmiştim.(oha at bayılır o ilaca) Benim uçaktan inişim ve babamın şoku……   Beni gören hasta demez full makyaj, topuklu ayakkabılar:):)) kafam bir 35’lik içmiş gibi güzel etrafa gülücükler saçıyorum:):):) Ah babacım güvenlikler benim değil de senin deli olduğunu düşünmüştür kesin beni görünce:):):)

Baktık ki benim durum daha da kötüye gidiyor Ankara Hacettepe Üniversitesinde bir doktor buldu annemler, Prof. Dr. Berna Uluğ. Gerçekten efsane bir doktor, bilişsel terapi konusunda efsane ve bence panik atak için en etkili yöntem bu. Berna Hanım hemen ilaçlarımı değiştirdi ve zor olsa da bana Xanax’ı bıraktırdı. Paxil diye bir ilaca geçtik. 15 gün sonra yeniden doğmuş gibi oldum ve 4 ay içerisinde neredeyse iyileşmiştim, iyileşmiştim iyileşmesine ama bu ilaçla birlikte 16 kilo da almıştım. Okulumu bitirdim İzmir’e döndüm ve İzmir’de doktor arayışına girdim. Çoooook uzun bir süreçti bunu başka yazımda anlatacağım, en son olarak kurtarıcı meleğim dediğim Uzm. Dr. Özlem Eker ile yollarımız kesişti ve ilacımı değiştirdi. Cymbalta diye bir ilaca geçtim ve fazla kilolar gitti:) Terapilere başladık ve 1 senenin sonunda gerçekten beynime söz geçirebilir duruma gelip ilaçları en düşük dozuna kadar indirdik. Hala o ilacı kullanıyorum ve hayatım baya çekilir durumda:)

Elbette tüm ilaçların etkileri kişiden kişiye göre değişiklik gösterebilir ama bence doğru bir doktor ve doğru bir ilaçla gerçekten kaliteli bir yaşam sürmemiz mümkün. İlaca o kadar çok karşı olan insan var ki inanılır gibi değil, ilaç bağımlısı olup ömür boyu ilaç kullanın demiyor zaten kimse size, sadece başlangıçta sizi biraz rahatlatıp, tedavi sürecine destek olması ve hayatınızın daha çekilir olması için o ilaçlar veriliyor. Bir çok hastada o ilaçlar tedavi sonrası kesiliyor. Sadece bazı hastalarda (kronik depresyon gibi) ömür boyu kullanmasını tercih ediyor doktorlar.

Bence artık tüm sorumluluğu üstlenip, ben halletmeliyim, ben beynimi kontrol etmeliyim diyerek stresimize stres eklemek ve boşa kürek çekmektense, bir uzmandan yardım alıp, gerekirse ilaç kullanıp tekrar tekrar, vazgeçmeden denemeliyiz.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s