Bir Panik Ataklının Evlenme Kararı…

Bir panik ataklıysan hayatında vereceğin en zor kararlardan birisi evlenmek. Önce korkuyorsun çünkü insanlar dışarıdan senin rahatsızlığını anlamıyor, seninle hayatını geçirmek nasıl olacak en ufak bir fikirleri bile yok. Ben nasıl saklarım kendimi diyorsun, sonra bunun mümkün olmadığını anlıyorsun ve ümitsizliğe kapılıyorsun. Uzun zaman sonra anladım ki en güzeli kartlar açık oynamak. Bu durumda seninle bir ömür geçirecek ve seni taşıyabilecek birisi varsa gelsin diyorsun. Evet her babayiğidin harcı değil bu… Zaten sen de anlıyorsun bu adam beni taşır, bana destek olur diyorsun, yada baştan olmaz bu adam beni yarı yolda bırakır, o gt. yok onda diyorsun:)

Önceleri hep kendine kızıyorsun ben neden panik ataklıyım, başkaları gibi nasıl evlenip mutlu olacağım diye ama sonra doğru kişi karşına çıktığında aslında bunun büyük bir sorun olmadığını anlıyorsun. Kıskanç insanlar, sinirli insanlar, içine kapanık insanlar, bencil insanlar, pinti insanlar hepsi evleniyor ve eşleri onları bu şekilde kabul ediyor, o zaman biz neden evlenemeyelim?????

Önce onlara hastalığımızı anlatmalıyız, hiçbir şey saklamadan… Sonrası onlara kalmış, sevgileri ve yürekleri yetiyorsa kabul ederler. Benim şansım eşim Hakan oldu:) o kadar büyük bir yüreği var ki anlatamam. Onunla tanıştığımda bana fazla iyi bu adam dedim ve 1 hafta sonra ondan ayrıldım, baktım benden vazgeçmedi, o zaman tamam açık kart oynamanın zamanı dedim ve olduğum gibi, kendim gibi yaşamaya başladım ilişkimizi. Evlilik fikrim asla yoktu ama 1 ay sonra evlilik kararı almış, 3 ay sonra nişanlanmış, 1 senenin sonunda evlenmiştik:) Evet her şeyi olduğu gibi anlattım ama yaşaması daha farklı oluyor tabiii. Küçük ataklar yaşadım yanında, hep beni teselli etti, rahatlattı ama ciddi anlamda ilk deneyimini balayımızda yaşadı. (Balayı yazımda anlatmıştım.) Sonra da ara ara bu tür atakları beraber yaşamaya devam ettik. İyi ki o var hayatımda, iyi ki onu seçmişim eş olarak. Hiç pişman olmadım, ona belki çocuğum olamaz çünkü panik ataklıyım dediğimde, önemli olan çocuk sahibi olmamız değil, seninle olmam dedi. Tam 9 sene sabırla bekledi baba olmak için:) 9 senenin sonunda Nehir doğdu, evet panik atağıma rağmen Nehir’i 9 ay karnımda taşıdım ve doğurdum:) (Bunu da başka bir yazımda anlatacağım…)

Canım kocam iyi ki varsın, sen olmasan ne bir eş olacak ne de bir anne olacak gücü kendimde bulamazdım. Dediğim gibi erkek çok ama senin gibi büyük yürekli, adam gibi adam çok az….

Seni çok seviyorum İyikimmmmm!!!!!!

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s