Vicdan ve Merhamet

Hatırlıyorum da küçükken bazı akşamlar oyuncaklarıma bakardım ve ben yumuşacık sıcacık yatağımda yatarken neden onlar bir kenarda üşüyorlar diye üzülürdüm. Sonra birden gecenin bir saati yatağımdan kalkar ne kadar oyuncağım varsa yatağıma yatırır, üzerlerini örterdim. Kendim de bir kenara sıkışır, rahatsız bir şekilde sabaha kadar uyumaya çalışırdım. Bunu küçükken yapan ne kadar şakın çocuk varsa, eminim şu anda duygusal ve başkaları için kendi hayatından taviz verenler grubunda çoktan yerlerini almışlardır:)

Ama ailelerimiz bize her zaman vicdanlı ve merhametli ol dememişler miydi? Dediler ama belki de bizim bu kadar duygusal olduğumuzu ve bu duyguları bazen kendi ihtiyaçlarımızı hiçe sayarak yaşayacağımızı düşünememişlerdi…

Şimdi 35 yaşındayım, bazen bakıyorum da başkaları üzülmesin, başkaları kırılmasın diye ne kadar çok şey yapmışım gerçekten istemediğim halde. Yapmadığım zaman vicdan azabı duyuyordum ve kendimi bencil hissediyordum. Aslında özgürleşmem bu noktada başladı diyebilirim. Başkalarından daha önemli bir şey var ve o şey sensin. İşte bu noktada vicdan ve merhamet başlamalı bence, kendine karşı vicdanlı ve merhametli olmalı insan. Yoksa kendini hiçe sayarak yaşadığın şey duygusal kölelikten başka bir şey olmuyor diye düşünüyorum. 

Ben artık o yatakta yatarken beni rahatsız etmeyecek kadar oyuncak almak istiyorum yanıma, herkesi mutlu edeceğim diye kendimden ödün vermek istemiyorum. 

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s